Boem is ho

botsing

Boem is ho

Het moest eens gaan gebeuren. Helemaal gezien de manier waarop mensen hier hun auto besturen, waarover het vorige stukje “Alain Prost is een fransman” is geschreven. Terugrijdend naar huis, stuurde ik een haakse bocht naar links in. Op het gelijke moment kwam er een tegenligger aan. Ze reed zo hard dat ze op mijn weghelft moest komen om de bocht te houden. Ik kon geen kant op en zag de auto recht op me afkomen. Na een forse dreun klom ik uit de auto om de schade op te nemen. De tegenligger had een kleine bestelauto, twee zitplaatsen voorin en een gesloten laadruimte. De bestuurster stapte zenuwachtig uit nadat ze eerst het gesprek met haar mobiele telefoon afbrak. Ik hoorde een doordringend gehuil van een kind. Vreemd, want het kind in het kinderzitje naast de bestuurster keek verwonderd om zich heen maar huilde niet. Ik liep achter de bestuurster aan, die richting de achterdeur liep. Nadat die geopend was strompelde er een huilend kind uit, die los in de laadruimte had gezeten. Het schadeformulier was in 2 minuten ingevuld, de vrouw gaf meteen aan dat ze fout was geweest en wist niet hoe snel ze zich uit de voeten moest maken. Onze auto kon niet meer rijden en nadat een nabijgelegen garagist hem had weggesleept, kon ik naar huis lopen. Toen ik het voorval aan de dochter van onze buurvrouw vertelde begon die met de vingers mee te tellen. 1 te hard rijden, 2 mobiel bellen tijdens het rijden, 3 een kind los in de achterbak vervoeren. Logisch dat ze het formulier snel invulde, zei ze met toenemende kwaadheid. Dat is toch een schande, als ik u was zou ik nog even bij haar langs gaan om haar dit nog even goed in te peperen. Net bekomen van de schrik, kreeg bij ons de nuchterheid weer de overhand. Om je zo druk te gaan maken over gedane zaken waar niets meer aan te doen is, kwam niet in ons op. Zo geïntegreerd zijn we nou ook weer niet.

Contact