Een Franse Nederlander

kar

Een Franse Nederlander

De vakantie van Luca liep ten einde. En het werd weer tijd voor het jaarlijkse ritueel van de aankoop van schoolspullen.Anders dan wij in Nederland gewend zijn, dien je als kind alles wat je nodig zou kunnen hebben aan schrijfwaar en papier zelf mee te nemen. De school zorgt voor een boodschappenlijst, met belachelijk aandoende details. In plaats van een passer, dien je een “Maped super stop” aan te schaffen, ook een passer. Gewoon tekenpapier moet 26 bij 32 cm zijn, een standaard velletje A4 voldoet niet. Als vreemdeling, zo voel je je na 5 jaar toch nog, probeer je maar zo goed mogelijk de voorgeschreven lijst te volgen. Dat maakt simpel schoolspullen kopen tot een ritueel. De grootste supermarkt de we kennen, bezoeken we praktisch 1 keer per jaar. Inderdaad, ten tijde van het nieuwe schooljaar. De zomerstellingen met duikbrillen en opblaaskrokodillen hebben dan plaats gemaakt voor eindeloze stellingen met pennen en papier. En daar sta je dan met een lijst in de hand te zoeken naar de spullen die aan de exacte omschrijving voldoen. Elk jaar weer zorgt dit voor een gevoel dat je Nederlander in Frankrijk bent. Ook dit jaar liep ik weer met het boodschappen karretje, sukkelig, achter vrouw en zoon aan die de juiste spullen zochten. Ineens zag ik in mijn ooghoek een man en vrouw aankomen. Het waren duidelijk mensen van hier, te horen aan hun zware Cevenolse accent. Maar de man liep net zo sukkelig achter zijn karretje als ik, zijn vrouw volgend die met een lijst in de hand op zoek was naar de juiste spullen. Ik keek de man een ogenblik recht in de ogen en we begonnen op hetzelfde moment te grijnzen. Een instant grijns van herkenning en sympathie van twee sukkels die elkaar in hun sukkelige situatie herkenden. Het gaf niet direct het gevoel dat ik een Fransman onder de Fransen was, maar toch zeker wel een gevoel van een Franse Nederlander.

Contact