Het zwaarste karwei in Frankrijk

voetbal

Het zwaarste karwei in Frankrijk

Gek genoeg is dat niet werken in de bouw of achter de asfalttruck lopen in de brandende zon, maar trainer van een jeugdelftal.Ten minste als je er als trainer op vertrouwt dat alle jongetjes graag willen voetballen, geen training of wedstrijd willen missen en dat hun ouders ze hierbij helpen. Iedere wedstrijd zaterdag was het stress voor Didier, Luca’s eerste voetbal trainer. Hij was wel zo slim om het tijdstip van verzamelen ruim voor het vertrek te kiezen. Dit om iedereen de gelegenheid te geven om wat te laat te komen. Zo’n 10 minuten voor het uiteindelijke vertrek werden alle spelers geteld en meer dan eens waren het er niet genoeg. Zijn beduimelde schriftje kwam tevoorschijn en Didier begon koortsachtig afwezigen te bellen. Hij liep tijdens het bellen over het parkeerterrein en zijn gesprekken waren goed te volgen. Soms smekend, soms bars en dan weer spelend op het gevoel probeerde hij nog wat spelers los te weken. Zo op het einde van het seizoen werd het nog erger. Een team van 5 reguliere spelers was niet samen te stellen. In arren moede zette hij soms zijn dochtertje in, voor wie het raken van de bal al een prestatie was. Na de wedstrijd wist ze niet hoe snel ze naar haar poppen aan de kant moest rennen. De training op woensdag werd gaande het seizoen ook minder bezocht. Op een dag zag het weer er veelbelovend uit. Lekker bewolkt, dus niet te warm. Het had de dag ervoor geregend dus het gras was perfect. Aangekomen bij het voetbalveld stond Didier, samen met vrouw zoon en dochter, al op het trainingsveld. Wij waren nog de enige uit zijn wat verder afstaande voetbalfamilie. Als er om kwart over twee niemand is, ga ik niet trainen zei Didier. Tot mijn verbazing waren wij om kwart over twee nog steeds de enige. Ik begon langzamerhand wat kwaad te worden en verwachte dat Didier woest zou zijn. Gek genoeg had hij nergens last van. Na een blik op zijn horloge volgde een opgewekt “On y va” richting vrouw en kinderen en na een opgestoken hand in onze richting, liep hij monter naar zijn auto. Dit was een moment dat ik me realiseerde dat onze integratie nog bij lange na niet voltooid was.

Contact