STILTE…Hospitaal

Ziekenhuisbed

STILTE...Hospitaal

Een uur of twee nadat mijn blindedarm verwijderd was, kwam de chirurg voorbij.Hij legde uit dat het darmstelsel zich na een operatie aan de darmen spontaan in de pausestand zet. Na een tijdje wordt het darmstelsel weer actief en het eerst wat je daarvan zou merken was een hoorbaar gerommel en de productie van gas. Dit gas moest er vooral uit omdat hiermee ook overtollig gas uit de buikholte verdween. Dat gas was er in geblazen, om de operatie te vergemakkelijken. In geval ik enige gêne zou hebben, verzekerde hij me nog maar een keer dat winden laten heel normaal was en dat ik dat vooral moest laten gaan. Dit was ook iets wat bekend was bij het verplegend personeel. Drie keer per dag werd de status opgenomen: temperatuur, bloeddruk en werd er gevraagd of ik nog gas had geproduceerd. Er was iemand die de metingen verzorgde en iemand die de resultaten opschreef. Gek genoeg stond de een bij de patiënt en de ander op de gang. Er waren wat bedachtzame verpleegsters die vroegen of ik nog “gas”gehad had en ze draaiden hun hoofd richting de collega op de gang, zodat ze niet te hard hoefden te roepen. Er waren ook wat minder bedachtzame verpleegsters. Die draaiden hun hoofd liever niet, immers als je wat harder schreeuwde lukte het ook. 37,5; 80 ; 130 EN HIJ HEEFT GEEN SCHETEN GELATEN werd er geschreeuwd, zo hard dat dit voor de hele gang hoorbaar was. Gêne had ik niet, maar het was de eerste keer dat mij opviel dat men stilte in dit ziekenhuis niet zo serieus nam. Naarmate ik aan de beterende hand was, begon me meer op te vallen. Er was een verpleegster met gezondheidsslippers, die hier graag sloffend op liep. Haar komst kondigde zich al aan als ze de gang opkwam en uit het voorbijtrekkende klepper de klepper kon je exact opmaken waar ze liep. Ook onderling hielden de verpleegsters zich niet in. Luid lachend liepen ze over de gang en iedere de ochtend was de voortgang van het verschonen van de bedden voor iedereen te volgen. “Hé Sophie ik heb net 3380 gedaan en ga nu naar 3381, kun je me nog een extra laken brengen” schalde het over de gangen. Hoe langer ik er lag des te meer viel het me op dat er geen enkele moeite gedaan werd om geluid te beperken, sterker nog bij sommige verpleegsters leek het er wel op dat ze hun best deden om geluid te maken. In alle (een-persoons) kamers hing een televisie aan de muur, zonder hoofdtelefoon. Op momenten van de dag dat de verveling het hoogst was en iedereen zijn televisie op een aangename volumestand had gezet, leek het meer dat mijn kamer midden op de markt van Saint Ambroix stond, dan in een ziekenhuis. Toen ik naar huis mocht werd me verzekerd dat het herstel thuis veel sneller zou gaan dan in het ziekenhuis. Dat klopte inderdaad. Al waren er nog spelende kinderen in Mas Bernadis, mijn ziekenhuis slaaprecord van 4 uur achter elkaar, werd zonder enige moeite de eerste middag thuis gebroken.

Contact