What’s in a name

cartevitale2

What's in a name

De kiem is gelegd tijdens mijn eerste aanraking met het Franse sociale systeem. Toen ik ons bedrijf inschreef, werd me om legitimatie gevraagd. Mijn paspoort werd met verwonderde irritatie bekeken. C’est quoi ça ? (vrij vertaald: wat is dat nou weer ?) zei de beambte en wees met een vies gezicht op mijn twee voornamen. Ik begon de Nederlandse gewoonte van roep en doopnamen uit te leggen, maar de beambte wachtte mijn uitleg niet af. Ze haalde de schouders op en begon verder te typen. Een paar dagen later ontving ik mijn eerste officiële stuk en zag ik wat de beambte er van had gemaakt. Ze had de eerste doopnaam genomen en een spelfout gemaakt. Vanaf nu ging ik hier officieel als Mulder, Jolannes door het leven. Nou ja er zijn ergere dingen, dacht ik nog.
Tijdens de jaren die volgden hebben we de Franse bureaucratie ervan overtuigd, dat wij blijvertjes waren. Ineens werd ons het aanvraagformulier voor een Carte Vitale gestuurd. Een Carte Vitale is een plastic kaartje waardoor je vooruitbetaalde ziektekosten sneller terug gestort krijgt en medicijnen direct zonder bijbetaling bij de apotheek kunt ophalen. Niet alleen een handig ding, maar meer nog een bewijs dat je enigszins verfranst bent en geen complete vreemdeling. Ik had al die jaren al geprobeerd een Carte Vitale te krijgen, vanwege het gemak maar vooral omdat dit bevestigde dat wij hier echt ons thuis hadden gevonden. Als je bij een bezoek aan een apotheek, laboratoire of arts aangaf dat je geen Carte Vitale had, kreeg je wel eens een blik terug van: “ah, u bent geen Fransman.Ik dacht al wat praat u raar, maar nu weet ik het zeker.” De aanvraag kwam snel terug, immers de aanvrager Mulder, Jolannes had een kopie van een paspoort van Mulder, Johannes toegevoegd en dat was “pas juste”. Na een lang telefoongesprek werd me verteld dat ik de fout moest corrigeren door een brief naar de officiële instanties te sturen. Een brief, een aanvraagformulier en twee weken later lag er een brief met het logo van “Carte Vitale” in de brievenbus. Het plastic kaartje was te voelen door de envelop heen. Er zat inderdaad een kaartje in op naam van: Mulder, Jolannnes. Ok dacht ik nog, gewend geraakt aan mijn nieuwe naam. Ik heb mijn best gedaan, als ik zo door het officiële leven moet gaan is het mij best.
Bij de eerste de beste gelegenheid liet ik het kaartje, trots omdat het na al de moeite was gelukt, aan onze huisarts zien. Mijn serieus uitgesproken gevoel:“om maar met een beroemde landgenoot van u te spreken, ik heb een Carte Vitale dus ik besta in Frankrijk”, vatte ze op als een grap waar ze wel om kon lachen. En achteraf was dat ook de beste manier om er tegenaan te kijken.

Contact